Prof. Lech Kaczyński | Wydział Prawa i Administracji

Prof. Lech Kaczyński

Ostatnia modyfikacja: 
środa, 5 marca 2014 roku, 9:17

Prof. dr hab. Lech Kaczyński, Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej

(1949-2010)

Prof. Lech Kaczyński urodził w 1949 roku w Warszawie. W latach 1967-1971 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. Po obronie pracy magisterskiej przeniósł się do Sopotu, gdzie podjął pracę naukowo-dydaktyczną w Zakładzie Prawa Pracy na Uniwersytecie Gdańskim. Tam pod kierunkiem doc. dr hab. Romana Korolca, a po jego śmierci prof. dr hab. Czesława Jackowiaka przygotował i obronił w 1980 r. rozprawę doktorską pt. „Zakres swobody stron w zakresie kształtowania treści stosunku pracy”, za którą otrzymał nagrodę w prestiżowym konkursie miesięcznika „Państwo i Prawo”. W rozprawie L. Kaczyński stworzył bardzo odważną i śmiałą jak na owe czasy koncepcję charakteru prawnego norm prawa pracy i zasady uprzywilejowania pracownika. Po uzyskaniu stopnia doktora nauk prawnych L. Kaczyński został zatrudniony w Katedrze Prawa Pracy na stanowisku adiunkta.
Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk prawnych uzyskał w roku 1990 na podstawie rozprawy „Renta socjalna”. Monografia ta pozostawała w obszarze szeroko pojętego prawa socjalnego. W jej treści rozwinął reprezentowaną w Katedrze Prawa Pracy UG koncepcję prawa zabezpieczenia społecznego jako systemu środków wspierających obywateli, którzy utracili zdolność do zarobkowania lub znaleźli się w trudnych sytuacjach życiowych. Prof. Lech Kaczyński był autorem kilkudziesięciu opracowań naukowych z zakresu prawa pracy i prawa zabezpieczenia społecznego.
Był też promotorem prac magisterskich i jednej rozprawy doktorskiej. Pracę naukową i dydaktyczną łączył z działalnością na rzecz opozycji demokratycznej w Polsce. Od połowy lat 70-tych zbierał pieniądze dla represjonowanych robotników, zaś w 1977 r. podjął współpracę z Biurem Interwencji Komitetu Obrony Robotników, a rok później związał się z Wolnymi Związkami Zawodowymi. W tym czasie prowadził szkolenia i wykłady dla robotników, głównie z zakresu prawa pracy.
W stanie wojennym był internowany w obozie w Strzebielinku. Po zwolnieniu z internowania pełnił wiele funkcji w podziemnych strukturach NSZZ „Solidarność”.
Brał udział w rozmowach Okrągłego Stołu, od maja 1990 r. faktycznie kierował NSZZ „Solidarność” jako I zastępca Przewodniczącego L. Wałęsy. Po krótkim epizodzie pracy w Kancelarii Prezydenta RP objął funkcję Prezesa Najwyższej Izby Kontroli.
Po zakończeniu kadencji powrócił do pracy naukowo-dydaktycznej na Uniwersytecie Gdańskim. W 1996 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Gdańskiego. W 1997 r. zakończył pracę na Uniwersytecie gdańskim i przeniósł się na Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.
Dnia 12 czerwca 2000 roku został Ministrem sprawiedliwości, a w 2002 r. Prezydentem Warszawy.
Dnia 23 października 2005 roku wygrał wybory prezydenckie. Urząd Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej objął 23 grudnia 2005 roku.
Zginął tragicznie 10 kwietnia 2010 r. w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem.

Cześć jego Pamięci!

Aktualności

Brak aktualności.